KİTAPLAR

Eylül Yağmuru

-kendinden geçiş

Gözlerin gülerken neşeden
Yağıyor son Eylül yağmuru
Yaşamanın şevkini sürerken
Yağıyor son Eylül yağmuru

El ele sokakta yürürken
Aşktı yaşamaya sevk eden
Aşk kokuyorken her zerren
Yağıyordu Eylül yağmuru

-kendine geliş

Saat kaç, neredeyim ben?
Ben miydim seni hayal eden?
Evinin önünde ağlarken
Yağıyor son Eylül yağmuru

Sendin, hayalimi hoş eden
Gözlerindi sarhoş eden
Ben ismini feryat ederken
Yağıyordu Eylül yağmuru
Yağıyor son Eylül yağmuru

Elbet Bir Gün

Kolay olmayacak seni unutmak,
Ama unutacağım elbet.
Canını acıtacak,
Unutulmak.

Seninle içtiğim kahvelerin
Hatrını unutacağım evvela.
İllaki zor olacak.
Elimi tutan ellerin,
Silinecek yavaş yavaş hafızamdan.

Yaşamak güzeldi,
Seninle o “eskimiş” günleri.
Unutmak zor olacak.

Adın geçecek bir mecliste
Yıllar sonra,
Ben adını da hatırlamayacağım.
Yağmurlu bir günde,
Sığınmaya geldiğin evimin önünde,
Seni tanımayacağım.
Bunlar bugün değil belki
Ama bir gün seni de üzecek.

Sonbahar Ülkesi

Oradayım işte;
Senin olduğun yerde
Zamanın donduğu yerde.

Güneşli günlere hasret
Bir kuytu köşede
Senin olduğun her yerde
Evet, oradayım işte

Geceden gündüz olmayan
Sessiz topraklar üzerinde
Veya sonbahara direnen
Bir yaprağın önünde.
Evet, oradayım işte.

Bir sonbahar ülkesinin
En derin kahverenginde
Kalbindeki sızının her paresinde
Şimdi tut kalbini elinle
Evet, oradayım işte.

Evinin Önünde

Geceyi dinliyorum
Evinin önünde
Ay ışığına inat
Gözlerini, göremeden.

Bugün yoksun
Dün, hiç olmadın
Sokak lambası selamlıyor
Âciziyetime aldırış etmeden

Şehrin ışıkları sönüyor
Seni düşünüyorum
Senin olmadığın bir geceyi daha
Güneşe teslim etmeden

Sevdim

Uzaklardan sevdim seni
Mesafeleri gözetmeden
Sevdim.

Saf ve çocukça
Sevdim.
Ve hep daha fazla sevmek istedim
Hep daha yakından sevmek istedim
Biliyorum,
Ben bu dünyaya seni sevmek için gönderildim.

Üşüdüm.
Soğuğa aldırmadan bekledim.
Ve memleketimin ilk karı düşmeden
Gelirsin diye bekledim.

Çıkarların,
Sevgiden önde olduğu bu dünyada
Ben yalnızca sevdim.

Hiçten Her Şey

Kapat gözlerini
Hapset beni içine
Orada kalayım, öylece
Çıkmayayım, çıkamayayım.
Yerleşeyim en derinlerine.

Gözlerinde hayat bulduğum
Günleri gördüm.
Omzumda başını
Saçlarıma değen nefesini hissettim
Gülüşüne sebep oldum
Oldu işte,
Olmaz dediğim ne varsa.

Şimdi;
Işıklı gecelere
Güneşli günlere
Taşsız yollarda yürüyelim.

“İmkânsız demeyelim bir daha.
Hiçbir şeyi,
İmkânsız görmeyelim.”

Gitmek ne demek?

Şimdi gülmeyecek mi resmin?
Çiçekli perdemin arkasından.
Şimdi gidiyorsun.
Gitmek, ne demek?

Tüm kelimeler kifâyetini arıyor bugün
Tüm gülüşler maziye kaçıyor
Aklım almıyor.
Gitmek, ne demek?

Şimdi ellerim soğuk mu kalacak?
Sigaralarım artık ayrılığa mı yanacak?
Düşünerek anlamlandıramadığım şeyler var,
Mesela;
Gitmek, ne demek?

Yazmamış hiç bir kalem kavuşanı
Anlatamamış kelam, ayrılığı
Allah almadan canı
Ayrıldık demeyelim
Ölmediysek...

İstanbul

İstanbul benim kardeşimdir.
Hiç görmediğim kardeşim.
Aynı kaderi paylaşıyoruz
Farklı yerlerde.
Bir gün ona kavuşacağım.
Bir gün o bana kavuşacak.
İstanbul, benim kardeşimdir.

Onun da boğazında düğümleri var,
Benim de.
O da içindeki kalabalığa rağmen yalnız,
Ben de.
Bu kadar ortak yönümüz var ve ayrıyız.
İstanbul, benim kardeşimdir.

Havadan Sudan Meseleler III.

Sana ulaşmayan her harf için
bir damla yaş borcum olsun.
İflas dilekçesini vermeden
tek kârım bu olsun.

Dilara!
Sen şiirdin,
Fakat ben nokta koymaya acizim.

Yara

Gökyüzüne hiç baktın mı sen?
Orada kendini gördün mü bir parça?
Bir yarası gökyüzündedir insanın,
Bir yarası yeryüzünde.
Büsbütün yaradır insan,
Tuzlanır sevdiğinde.
İşte, ondandır sevmenin acıtması.
Kabul et bunu,
Böylece...

Eksilmek

Bir konsolun
Senelerdir açılmayan çekmecesinde
Bir resmimiz olsun isterdim.
Yani; böyle eksilmek değil de,
Öylece eskimek isterdim.
Hâlâ mı sızlamıyor için?

Senin İçin

Soğuk kalplere de göçermiş kuşlar.
Sonbahar beklenmezmiş hüzün için.
Yaşıyorum inatla
Hayalimde yaşayan yüzün için
Başkasına gülen gözlerin için
Yaşanırmış inatla
Ayak bastığın toprak için.
Ve yaşıyorum hâlâ
“Çok yaşa” dediğin hatrın için.

Gece Mesaisi

Saat on ikiyi on geçiyor
Resmine bakıyorum
Erken kalkacağım sabah
-Umurumda değil-
Resimlerinle konuşuyorum
Gülüşünden öpüyorum
Yalnızlığıma iyi geliyor
Yalnız olmadığımı hissettiriyor
Seviyorum resimlerini
Yanımda duruyor her gün birisi
Resimlerinle konuşmak
Seni sevmenin gece mesaisi.

Sen

Uzaklarda arama beni
Ben senin olduğun yerdeyim
Dalma geçmişe boşuna
Kalbinin attığı saniyedeyim
Sessizce dinlerim sesini
Sesin can katıyor
Kim bilir hangi kelebeğe bir gün
Bir yıldız doğuyor gülüşünde
Arama beni uzakta;
İşte, gamzendeyim.

Sevseydin.

Girişi olmayan yollarda
Bıraktın beni
En sevilesi çağında

Yağmur yağarken gönlüme
Gitmeseydin.
Yapraklarda dökülür birazdan
Sevseydin.
Sonbaharda gitmezdin.
Sevseydin.
Sonbaharda gitmezdin.

Sarıl

Ne zaman yalnız hissetsem
Sana sarıldığım an hatırıma gelir
Ne zaman sana sarıldığım an hatırıma gelse
Sana sarılırım.

Sarılmak da bir başkaldırıştır
Seninle geçiremediğim zamanlara
Sarıl ve öyle kal
Kokunu unut omzumda.

Bir Küçük Oda

Dört beyaz duvar
Dördü de birbirinden
şiir yazmalık

İki küçük mavi pencere
Vardiyalı gelen güneşi
içeriye kabul ediyorlar.

Bir boş oda
Bir O eksik içinde
Ben odadayım
O da benim içimde.

Seni Yazarken

Dizelerim tutmuyor
Yağmur yağarken
Seni severken
Seni, yağmurda severken

Dizelerim tutuşuyor
Mürekkeple söndürüyorum
Seni yazarken
Gözlerine bakarken
Gözlerine bakıp, seni yazarken.

Yıldızlar

Yıldızlar gördüm düşümde
Birleştirdim yıldızları
Bir tel etti saçından

Masum Düşler Diyarı

Bir çocuk uyurken
Kediler gördü düşünde.
Tüm masumiyetiyle
Kıvırdı dudaklarını yukarıya doğru
Güldü o masumluk akan
Kapalı gözleriyle.
Bir çocuk uyurken
Dünya daha yaşanılası bir yerdi.

Şiirde Konuşmak

Bir gün yaşar mıyım düşümü?
Bir gün bir dizeye sığar mıyım?
Hâlâ en büyük arzum,
Seninle şiirde konuşmak.

Hazan

Geçti yıllar bak döküldü yapraklar
Ve ben hâlâ vazgeçemedim senden
Belki de bu son yıldır, bu sonbahar
Ve ben hâlâ vazgeçemedim senden

Ömür erir karanlıkta mum gibi
Geçiverir, yaz günü gece gibi
Yaratan bilir ya ben ilk gün gibi
Kördüğüm gibi geçemedim senden

Elde Var Hiç

I.

Kasımlar verdim
Hüzünler devşirdim hep
Ve bir ömür verdim
Yalnızlık kaldı elimde.

Dedim ya;
Hangi dala tutunsam
Elimde kaldı hep.
Ve bir kuruşum yoktu
Şiirler kaldı elimde.

II.

Sokaklar verdim
Duvarlar devşirdim hep
Ve bir güneş verdim
Karanlık kaldı elimde

Dedim ya;
Hangi gönüle kurulsam
Yerimden oldum hep.
Ve bir işim yoktu
Kelimeler kaldı elimde

Bu Gece II.

Bir kahvede kırk yıl gördüm bu gece
Bir bakışta bir asıra rastladım
Bir anda çok anlam çıkardım bu gece
Kahveye yansıdı bir an, o cemâle takıldım

Kendimden ayrıldım bu gece
Sanki Tûbâ’da bir yapraktım
Hikmet-i İlahînin tecelligahıydı bu gece
Sanki dünyadan firdevse vardım

Çift gözde bir damla yaş gördüm bu gece
Ben o gözlerde kevsere kandım
Buz kesen soğukta, bu gece
Ben esfel-i safilinde yandım

Öyle karanlık ki bu gece
Bir fincana âlemi sığdırdım
Güneş batınca bu gece
Ben har-ı gönülle aydındım

Kargalar Kimsesiz Değil

Şimdi köklerimle bağlıysam sana
Kan kurur, yaş kurur bu zamanda
Ve gelmemişse
Hâlâ gelmemişse
Ne önemi var soğuk kış günlerinin
Siz sanıyor musunuz ki;
Kargalar boşa uçuşur!
Öyleyse
kargaların doludur kanatlarının altı

Ben inanmıyorum,
Bir kargayı sevmeyen insanın
Bir kuzgunu da sevebileceğine.
Ve inanıyorum,
Gerçekten inanıyorum,
Kargalar kimsesiz değil!

Güldoğumu

Sesinde bir gündoğumu esintisi
Ve gözlerinde güz şebnemleri
Sanki bir adımınla kurulacak mahşer
Ve dilimde isminin gül hecesi

Çok mu şey istiyorum tanrıdan
Şu adımların karşılığı olmak isterken
Ve çok mu zorluyorum haddimi
Şu kovulmaz yalnızlığımla seni severken

Ne zaman ki bir kuş havalansa
şu tenha sokaktan:
-Keşke değil-
Çünkü yalnız bunun için seviyorum seni.

Söyle

Kanadı kırık bir kuş gibi
Çırpınırken kapında
Aç kapını gireyim!
Diyemiyorum...
Sağanak yağmurlar akarken damımdan
Dilime bir damla dökemiyorum...

Söyle!
Kaç kış geçmeli güneşinden uzakta?
Kaç bahara sensiz uyanmalı çiçekler?
Kırkikindilerin sensiz kırkı da,
Daha ne kadar saçlarıma sensiz değecekler?

Doğan Günün Şiiri

Gecenin
Aydınlığa gebe saatindeyim
Seni düşünüyorum
Gün doğar birazdan
Üryan kalır tüm çaresizliğiyle yalnızlığım
Ne mutlu ki ben seni düşünerek
Bir gece daha yaşlanırım

Gün doğar
Ve gün bulurum gülüşünde

Sokak Arası Çaycısının Şiiri

Bir sokak arası çaycısında mutluluk aranır mı?
Ya da bir köşe başında saatlerce oturarak?
Bilmiyorum!
Bir çayın buğusuyla uçan hayaller görüyorum.
Sen de görüyor musun?

“Sende gördüğümü görecekler diye...”
Başlıyor Özdemir abi.
Belki de korkusunu ancak böyle dile getiriyor.
Ödü kopuyor,
Ödüm kopuyor.

Cennet - Cehennem II.

Odamda sisli bir sevinç havası
Bulunduğun yerdir cennetim
Ve bir damla sevinç gözyaşı
Aktığın yerdir kevserim

Güldüğün yerde parlıyor güneş
Hangi ceylanda bu gözlere eş
Ya bu sönmez kor! Ya bu sönmez ateş!
Yaktığın yerdir cehennemim.

Nasıl Sevilir?

Seni nasıl seviyorum?
Bir çift şekerli sırdır bu!
Utangaç bir gülüş kadar,
Gözden göze kaçış kadar,
Gönülden gönüle kurulan yoldur bu!

Seni seviyorum ama nasıl?
Dudak kıpırdamadan konuşulandır bu!
Hani, değer ya birden bakışların en incesi,
O lahzada kesilir ya hani, cihanın sesi,
İşte, Kelam kesilmeden yazılandır bu!

Sayın Bekleyen

Yalnızlık,
Bir kapıda beklemekse eğer,
(Hiç açılmayacak bir kapıda)
Yalnız olmaya değen,
O kapının ardındakiyse eğer,
Beklemeye değer...

Şimdi siz sayın bekleyen;
Siz, sanıyor musunuz ki boşa bekliyorsunuz!
Hayır, beklemek güzeldir, sayın bekleyen.
Eğer, güzelse beklenen.

Anlaşılmazlık Dilekçesi

“Kimse kimseyi anlamaz”
demişti bir gün annem.
Anlaşılmayı istediğim zamanlardı.
Anlaşılmaya ihtiyaç duyduğum zamanlardı.
Şimdi anneme anlatsam,
Acaba beni anlar mıydı?
Yoksa bunlar, bütün bir anlaşılmazlık mıydı?
Anlaşılmazlık bütününü kessek,
Tam ortasından,
Bir anlayan çıkar mıydı?

“Gereğinin yapılmasını arz ederim Tanrım.”

Melab

Gözlerin gülüyor Melab
Biliyor musun seviyorum seni
Evet ilginçtir seviyorum seni
Bu ne iştir,
Seviyorum seni

Sana sarılınca
Dünyaya sarılmış gibi hissederim.
Ve bir kediyi sarmış gibi kollarıma
İşte öyle sarhoş olmuş gibi
Masum
Seviyorum.

Yağmur yağarken severim seni
Kar yağarken kışın
Tomurcuklarla beraber bir bahar vakti
Ve o kavurucu sıcakta bir buzlu su gibi hani
Severim. Seviyorum. Seveceğim.
Melab.

Fotoğraf

-Annem’e-

Bir fotoğraf geçti dün elime
Annem gülüyordu.
Kokladım fotoğrafı annem kokuyordu.
Güldüm bende.
Bu gülüş bana annemi hatırlatıyordu.

Merzaga

Zaten sustukça batmadık mı daha derine?
Belki de bir damla suda boğulduk,
İçimize batan yerine.
Kim duyabilir ki şu semadaki sesi.
Ya da kim inebilir
Gönlümüzün yedi kat dibine.
Acı mı büyütür insanı?
Yoksa
Acıyı mı büyütür insan içinde?

Değişik Açı

Hayata
Farklı açılardan bakmamın
Lazım geldiğini söylediler.
Açımı değiştirdim
Acımı değiştiremedim
Aldandım!

Özlem

Özlemek,
Ölmekten iki harf fazlaydı sadece.
Ve bir yol gözlemek
Ölmekten beterdi insana.

Merhamet

Öyle deme!
Anlamak yüktür bazen
İlham olunan (ilahtan),
Bu sözlere bak!
Kulak ver
Bir köpeğin feryatlarına
Ve sarıl ona
Ve okşa başını
Gözyaşlarını sil
İşte, merhametin kadar insansın.

Yalın

İstediğim senden,
Bir muhabbet değil.
İsteğim senden,
Küçük bir gülümseme de değil.
İstediğim senden,
Var olman yalnız.
Yalınız var olman!

Gerçek

Pencere kenarında bir kuş olsaydım,
Şüphem olmazdı,
Daha fazla sevebileceğimden dünyayı

Devridaim

Sana, “özledim” diyemem,
Ama fotoğrafını saklarım
Cüzdanımın bir köşesinde.
Sana “gel” de diyemem.
Ama özlerim.

Kendini Aramak II.

Kendimi dinleyebildiğim
Bir sessizliğin sahibiyim.
Düşündüğü gibi yaşamayan,
Girdiği kabın şeklini alamayan,
Katı bir bedende kiracıyım.

Toz konduramam yalnızlığıma.
(Tek sermayemdir.)
Buğulu camları sevmişimdir hep,
Sisli havaları, gri bulutları
Ve tabii gri kargaları.

Bir de uçsuz gökyüzüm var,
Uçurtması kaçan çocukları severim
Onlar, kaybetmeyi öğrenirler.
Kaybetmeyi, gidenler öğretirler.